خواص - كاربرد : در هند قسمت زيرين متورم گونه خوراكى گياه محرك و افزايش دهنده نيروى جنسى است . غده داراى طعم كمى تلخ و معطّر است و در اسپانيا به‌عنوان محرّك و مقوّى معده و قاعده‌آور خورده مىشود . « 1 » علف چاى در كُتب طبّ سنّتى هوفاريقون ، داذى رومى ، گل راعى و قوريون و به فارسى علف چاى و گل هزار چشم و چاى كوهى نام برده مىشود . مشخصات : هوفاريقون گياهى است چند ساله علفى با برگهاى متقابل بيضى كمى دراز ، در پهنه برگها صدها نقطه شفا غير جاجب ما وراء كه شبيه سوراخ است ، ديده مىشود . گلها به رنگ سفيد يا زرد به‌صورت منفرد در قله ساقه به‌طور گروهى و مجتمع به‌صورت چترى در بالاى گياه ظاهر مىشوند . گل آن كمى معطّر و داراى بويى شبيه صمغ صنوبر است . ميوه آن به شكل كپسول است كه در داخل آن تخم‌ها جاى دارند . تركيبات شيميايى : در برگها و سرشاخه‌هاى گلدار اين گياه اسانس روغنى فرّار و يك نوع گلوكوزيد به نام هايپرين و يك ماده قرمز رنگ به نام هايپريسين ، بخصوص در تخم آن مشخص شده است . خواص - كاربرد : در نقطه‌هاى روشن برگ غده‌هايى وجود دارد كه مملوّ از شيره قرمز رنگ مايل به قهوه‌اى است . از اين شيره به‌عنوان مؤثرترين دارو براى التيام زخمها ، سوختگىها و

--> ( 1 ) - معارف گياهى ، ج 6 ، ص 352 ؛ صيدنه ، ص 205 .